Kasbah to wyjątkowy rodzaj medyny, czyli miasta islamskiego. Stoi w jednym z najpiękniejszych miejsc przybrzeżnych na Morzu Śródziemnym, z widokiem na wyspy, na których w IV wieku pne założono kartagiński targowisko. Znajdują się tam pozostałości cytadeli, stare meczety i pałace w stylu osmańskim, a także pozostałości tradycyjnej struktury miejskiej związanej z głęboko zakorzenionym poczuciem wspólnoty. Kasbah w Algierze jest wybitnym przykładem historycznego miasta Maghrebu, które miało duży wpływ na planowanie urbanistyczne w zachodniej części Morza Śródziemnego i Afryki Subsaharyjskiej.

Rzeczywiście, położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego, miejsce to było zamieszkane co najmniej od VI wieku pne, kiedy to założono tam fenicki punkt handlowy. Termin Kasbah, który pierwotnie wyznaczał najwyższy punkt medyny w epoce Zirid, dziś odnosi się do zespołu starego miasta El Djazair, w granicach wyznaczonych przez mury obronne i zbudowanego pod koniec XVI wieku, datowanego na do okresu osmańskiego. W tym środowisku życia, w którym mieszka prawie 50000 ludzi, nadal zachowane są bardzo interesujące tradycyjne domy, pałace, łaźnie, meczety i różne suki, których miejska forma świadczy o efekcie rozwarstwienia kilku stylów w złożony i oryginalny system, który przystosował się wyjątkowo dobrze do bardzo pagórkowatego i nierównego terenu. Kasbah w Algierze wywarła znaczący wpływ na architekturę i urbanistykę w Afryce Północnej, Andaluzji i Afryce Subsaharyjskiej w XVI i XVII wieku. Wymiany te ilustruje specyficzny charakter jego domów i gęstość rozwarstwienia urbanistycznego, model osadnictwa ludzkiego, w którym pradawny styl życia i muzułmańskie zwyczaje mieszają się z innymi typami tradycji. Kasba w Algierze jest wybitnym przykładem tradycyjnej osady ludzkiej, reprezentującej głęboko śródziemnomorską kulturę muzułmańską, będącą syntezą wielu tradycji.

Pozostałości cytadeli, starożytne meczety, pałace osmańskie, a także tradycyjna struktura miejska związana z silnym poczuciem wspólnoty świadczą o tej kulturze i są wynikiem jej interakcji z różnymi warstwami populacji. Pomimo zmian i zagrożeń związanych z trzęsieniem ziemi, których doświadcza to miejsce, Kasbah w Algierze nadal zachowuje swoją integralność. Ogólnie rzecz biorąc, estetyka, zastosowane materiały i elementy architektoniczne zachowują swój pierwotny aspekt, który wyraża wartości, dla których miejsce zostało wpisane na Listę światowego dziedzictwa w 1992 roku. Trwała funkcja mieszkalna wzmocniła żywotność tego miejsca, a także integralność jej wizerunku. Prace renowacyjne budowanego dziedzictwa Kasby podejmowane w ramach Planu ochrony i waloryzacji są zgodne z lokalnymi i krajowymi standardami i przyczyniają się do utrzymania integralności terenu. Niemniej jednak istnieją zagrożenia dla integralności związane z zagęszczeniem i niekontrolowanymi interwencjami. Inne zagrożenia wynikają z trzęsień ziemi i pożarów, Atrybuty wyjątkowej uniwersalnej wartości, dla których wpisano teren, są zachowane. Kasbah świadczy o niezwykłej autentyczności, jeśli chodzi o formę i koncepcję (bardzo zwarta urbanistyka), materiały budowlane (cegły ziemne, tynki ziemne i wapienne, kamień i drewno), a także użytkowanie (mieszkalne, handlowe, kultowe) i popularne zwyczaje. Przetrwanie tradycyjnych umiejętności architektonicznych, zwłaszcza w rzemiośle budowlanym i dekoracji architektonicznej, jest główną zaletą wspierającą wyjątkową uniwersalną wartość.